Myungyeol X'pensive P.5 nc

         ...เช้าวันรุ่งขึ้น...
            อูฮยอนลืมตาตื่นอย่างช้าๆ พบว่าคนข้างๆไม่อยู่แล้ว เขารู้สึกระบมทั่วร่างกายของเขาลุกก็แทบจะไม่ไหว สิ่งที่เขาแปลกใจก็คือ ที่ที่เขาอยู่ตอนนี้มันไม่ใช่ที่ที่เขาอยู่เมื่อคืน นัมมองไปรอบๆกาย ก็เห็นกรอบรูปของคนที่จัดให้เขาเมื่อคืนจนทำให้เขาแทบลุกไม่ได้วางตั้งอยู่ทั่วห้อง ที่จัดอย่างสวยหรู เฉกเช่นคนรวยทรัพย์(ใช้แก๊สทีเป็นตันอ่ะนะ) อูฮยอนรู้ในทันทีว่าที่นี่คือบ้านของซองกยู

            "ไอ้ตี่! มึง!!" อูฮยอนสบถอย่างเครียดแค้น ก่อนจะพยุงตัวเองให้ลุกเดินแล้วไปอาบน้ำก่อนจะกลับบ้าน...
         
            ...สายน้ำจากฝักบัวที่รินรดร่างเปลือย ทำให้ผู้ที่ด้อมมองอยู่นอกม่านกันอาบน้ำรู้สึกเสียวสวาบขึ้นมาทันที ซองกยูไม่คิดว่าคนตรงหน้าจะหุ่นดีขนาดนี้ พอดีเมื่อคืนเขามองไม่ชัด(?)...

            ...ระหว่างที่น้มกำลังอาบน้ำอยู่นั้น...
         
            ฟึ่บ!!! ม่านที่กันอาบน้ำก็ถูกเปิดออก พออูฮยอนเห็นดังนั้น ก็รีบเอามือปิดตามร่างกายอย่างเร่งรีบ
            "เฮ้ย!!! เปิดมาทำไมว่ะ!! ออกไป"
            "ไล่เลยหรอ ไหนๆก็เข้ามาแล้วน่า ^.,^" แปะทำหน้าหื่น
            "อะ..อะไรอีก บอกให้ออกไปไงเล่า!!! ><"
            "ยิ่งทำยิ่งน่ารักนะอูฮยอน หน้าอย่างนั้นน่ะ โทษทีนะ ฉันหยุดไม่ไหวหรอก"
           
            ...ซองกยูเดินย่างสามขุมเข้ามาหาอูฮยอนเรื่อยๆจนอูฮยอนต้องค่อยๆถอยหนีจนติดกำแพง จากนั้นซองกยูก็ใช้มือของตัวเองดึงร่างบางเข้ามาหาจนแนบชิดติดกัน และผลักร่างกายชนฝาผนังอีกครั้ง จนหมดทางหนี
            และจัดการประกบริมฝีบางทันที เมื่อริมฝีปากหนาลากผ่านลำคอพร้อมกับมือหนาที่ลูบไปตามเรือนร่างเปลือยของคนตรงหน้า
            แปะปลดริมฝีปากออก และทำการอุ้มอูฮยอนออกไปจากห้องน้ำ แล้วโยนขึ้นเตียงพร้อมกับทับอูฮยอนไว้ใต้ร่างอย่างรวดเร็ว


            “ตัวนายหอมจัง”ร่างโปร่งเอ่ยพร้อมกับกดจมูกลงบนแก้มขาว มือหนาปลดเปลืองเสื้อผ้าของตนเองด้วยจนตอนนี้ร่างโปร่งไม่เหลืออะไรปกปิด ก่อนจะล้มตัวลงมาทาบทับร่างเล็กอีกครั้ง พรมจูบทั่วกายร่างเล็ก
           "นายคือของฉัน" ซองกยูกระซฺบเสียงแหบพร่า จนทำให้คนด้านล่างนิ่งสนิทราวกับถูกสะกด

            มือเรียวจับแกนกายที่ชูชันจ่อที่ปากทางรักแล้วโยกสะโพกของตัวเอง ช่องทางรักสีหวานค่อยๆกลืนกินแท่งร้อนของร่างโปร่งช้าๆจนมิด


           “อ้าาาาาาาา” อูฮยอนคราง

           “อื้มมมม อ่ะ อ่า อึก อ๊าาาา”ร่างหนานั่งนิ่งอยู่สักพักก่อนจะเริ่มยกสะโพกเล็กขึ้นลงตามจังหวะของตัวเอง


           ...ถึงนัมแม้จะเจ็บอยู่บ้าง  แต่เพราะการเคลื่อนไหวที่อ่อนโยน จึงทำให้ความเจ็บนั้น  แปรเปลี่ยนเป็นความเสียวซ่าน


ทั้งรุนแรง



ทั้งป่าเถื่อน



ไร้ซึ้งความเมตตา......


         “อ่ะ อ่า ซี๊ดดด  พี่ฮะ  อ่ะ อื้มมม ผะ ผม ไม่ อื้อออ ไม่ไหวแล้ว อ๊าาาาา” อาแปะขยับขึ้นลงอย่างเร็วเมื่อใกล้ถึงจุดสุดยอด ก่อนร่างเล็กจะปลดปล่อยน้ำรัก

        “อื้มมม อ๊าาาาา  ซี๊ดดด  สุดยอด อ่าาาาาา” ร่างโปร่งขยับสะโพกถี่ๆอีก3-4 ครั้งจึงปลดปล่อยเข้าไปในตัวร่างเล็ก  มือหนาจับใบหน้าเรียวที่นอนอยู่มารับจูบที่เร่าร้อนจากตนเอง

       “อ่ะ! อื้อออออ  ทำอะไรน่ะ ฮะ โอ้ย”ร่างเล็กถึงกับสดุ้งด้วยความตกใจเมื่อสะโพกหนาเริ่มขยับขึ้นอีกครั้ง

       "ก็ต่อน่ะสิ"

      “ไม่เอาแล้วฮะ  ผมเจ็บ”

       “เหนื่อยก็นอนเฉยๆสิ เดี๋ยวพี่ทำเอง”
       
        ...ว่าแล้วร่างโปร่งก็พลิกตัวร่างเล็กให้นอนลงบนเตียงใหญ่  มือหนาจับเรียวขาพาดลงบนบ่ากว้างก่อนสะโพกหนาจะค่อยๆขยับเข้าออกช้าๆ  แล้วเพิ่มจังหวะเร็วขึ้น



      “อ่ะ อ่ะ อื้มมม อ๊า ซี๊ดด ฮึก อ่ะ เจ็บ”

      “อย่าเกร็งสิ อ๊า เมื่อกี้ อื้มม  ซี๊ดดด”

      “ผมเจ็บ อ่ะ อุ๊บ”
       ยังไม่ทันพูดจบร่างโปร่งก็โน้มตัวเองมาประกบจูบเพื่อหยุดเสียงร้องของร่างเล็ก

      “อื้อออ อ่า อื้มมมมม”

     “อ๊าาาาา  จะ อื้ม จะไปแล้ว อ่า” ว่าแล้วร่างโปร่งก็กระแทกกายรัวๆก่อนจะปลดปล่อยเข้าไปในตัวร่างเล็กอีกครั้ง

     “แฮ่ก ๆ ๆ ฮึก เห้อออ”ร่างเล็กนอนหอบอยู่ใต้ร่างโปร่งก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่

     “เจ็บมากมั้ย”

     "...-0-"

     “พี่เอาออกไปได้แล้วฮะ  ผมอึดอัด”

     “.............”
     ...ร่างโปร่งไม่พูดอะไร แล้วค่อยๆถอดการออกพร้อมจ้องมองดูผลงานของตัวเอง ก่อนจะล้มตัวลงนอนข้างร่างเล็ก

      วันนี้ทั้งวันอูฮยอนไม่ได้ออกห่างจากซองกยูเลย ไม่ใช่เพราะอยากอยู่ใกล้ แต่ไอ้แปะนั้นมันบังคับ โดยขู่อูฮยอนว่า'ถ้าฉันรู้ว่านายพยายามออกจากที่นี่ล่ะก็นะ...เจ็บตัวแน่' แค่นั้นอูฮยอนจึงจำยอม จำใจต้องอยู่ที่นี่ แต่...
       ...เขาจะหาทางออกไปให้ได้...

Myungyeol X'pensive P.4 nc 15+

             ...ซองกยูอุ้มอูฮยอนขึ้นรถทันที อูฮยอนพยายามดิ้นแล้วดิ้นอีกหลายรอบก็ไม่เป็นอันได้ผล เขาเข้ามาอยู่ในรถของซองกยูเรียบร้อยแล้ว...

             "นี่พี่จะพาผมไปไหน?!!" อูฮยอนถาม

             "ที่ที่นายควรจะอยู่กลับฉันไงล่ะ!" คำขาดของซองกยูทำอูฮยอนอึ้งไปชั่วขณะ

     

            ...หลังจากที่รถแล่นออกจากโรงเรียนเรียบร้อยแล้ว เกิดบรรรยากาศมาคุเล็กๆภายในรถที่มีแค่พวกเขา 2 คน(เน่จงไปไหน 555+) ซองกยูจึงเอื้อมมือไปเปิดเครื่องเล่นเพลงเพื่อให้บรรยากาศดีขึ้นแต่ดูเหมือนว่า... ~นี นุน นึล โบ มยอน นาน Trouble Makerนี กยอด เท ซอ มยอน นาน Trouble Maker..~~ เพลงๆนี้จะทำให้บรรยากาศภายในรถยิ่งมาคุกว่าเดิม เมื่อซองกยูมองคนที่นั่งมาด้วยข้างๆก็เห็นว่าคนข้างๆพยายามเก็บอาการอายไว้ เพราะหน้าแดงมากจากที่เขาเห็น...

          "ฉันเปลี่ยนเพลงดีกว่า -0- " ซองกยูบอก

          "อืม"

          ...ซองกยูเอื้อมมือไปกดเปลี่ยนเพลงอีกครั้ง...~เนกอฮา จา! แน-กา นอล ซา-รัง-แฮ โอ้ว!~

        "ฮึ่ยย!!! ทนไม่ไหวแล้วโว้ยยยย!!!" คนตาตี่สุดจะทนกับอะไรก็ไม่ทราบ

        "อะไรของนายว่ะน่ะ!?! เฮ้ย!! นะ..นั่นมัน...0.0?"

    

        ...ซองกยูหักรถเลี้ยวเข้าไปในสถานที่ที่ทำให้อูฮยอนตกใจมาก

      

        "พะ..พี่พาผมมาม่านรูดทำไมพี่!!??" อูฮยอนโวยวายในขณะที่แปะกิวซองกยูก็ขับรถเข้ามาจอดในที่จอดประจำห้องเรียบร้อยแล้ว

         ...อาแปะตาตี่ลงจากรถจากนั้นก็มาดึงแขนอูฮยอนให้ลงจากรถ แต่นัมขัดขืน พยายามแกะมือที่เกาะกุมแขนของเขาให้ออกไปเพื่อจะได้หนี แต่ก็ไม่เป็นผลเพราะคนที่มีแรงเยอะกว่าอย่างซองกยู(ถึงจะแก่แล้วก็ตาม)ก็ไม่ยอมปล่อยง่ายๆ เขาอุ้มนัมไว้ในอ้อมกอดอันแข็งแกร่ง และยื่นหน้าที่มีตาตี่ๆเข้าไปใกล้ๆนัมอูฮยอนแล้วกระซิบเบาๆข้างหู...

       

           "ขอเถอะนะวันเนี่ย หึหึ!!"

       สายตาถึงแม้ว่าจะตี่แต่ตอนนี้ดูหื่นกามอย่างน่ากลัว จนคนที่ถูกอุ้มเงียบสนิทเพราะอึ้งไปชั่วขณะ สมองอูฮยอนไม่สามารถประมวลความคิดได้ในตอนนี้ จนกระทั่งซองกยูอุ้มเขามาถึงเตียงนอนสีชมพูอ่อนหวานๆ ซองกยูไม่รอช้า เขาวางอูฮยอนบนเตียงและจัดการกดน้ำหนักทั้งตัวเขาลงไปที่ตัวของอูฮยอน

         "เฮ้ย!! มึงปล่อยกูนะ!!!><" อูฮยอนเริ่มได้สติดก็โวยวายอีกรอบ

         "พูดไม่เพราะเลยนะ หยุดโวยวายได้แล้ว" ซองกยูพูดระหว่างกำลังถอดเสื้อนอกออกพร้อมปลดเน็กไทราคาแพงทิ้งลงพื้นห้อง

         "เฮ้ย! ก็บอกให้ปล่อยไง ปล่..." คำพูดทุอย่างของอูฮยอนหายกลับลงไปในคอ เมื่อถูกคนเบื้องบนทาบทับด้วยริมฝีปากอย่างหนักหน่วงเหมือนคนเก็บกดมานาน

         ...คนที่ไม่เคยได้รับบทเรียนอะไรแบบนี้จึงคล้อยตามแต่โดยดี โดยมีครูผู้สอนที่ช่ำชองเรื่องแบบนี้อย่างซองกยูสอนให้แบบเนื้อ! แนบ! เนื้อ!

       

[Woohyun's Part]

         ซองกยูสอดลิ้นเข้ามาในโพรงปากของผม และเกี่ยวลิ้นของผมไปมา ผมรู้สึกได้ถึงความหวานอ่อนๆจากปลายลิ้น ตอนนี้ผมเริ่มหายใจไม่ทันจึงคิดที่จะถอนจูบแต่ไอ้คนตรงหน้าผมจับใบหน้าผมไว้แน่น เค้ายังจูบผมไปเรื่อยๆ ผมที่แอบจะขาดอาการหายใจดิ้นไปดิ้นมาในอ้อมแขนของเค้า

         " อื้อ...อื่อ..หื๊มมม " เสียงผมอู้อี๊เพราะไขว่คว้าหาออกซิเจน เมื่อซองกยูปล่อยใบหน้าเพื่อให้ผมรับออกซิเจนได้เต็มทีผมจึงก้มลงไปไซร้ที่ซอกคออาแปะอย่างอยากรู้ว่ามันสนุกตรงไหน

        " อ๊า....สุดยอดมาก อื๊มมม อูฮยอน เสียวว่ะ อ๊า.... " ซองกยูครางอย่างพอใจกับสิ่งที่ผมทำให้ผมจึงกดเน้นที่ไห้ปลาร้าอันกว้างและแข็งแรงของซองกยู เม้มแรงๆ มันสนุกจริงๆนะเนี่ย

        " อ๊ะ..โอ๊ววว ไม่ไหวววววว อืมมมม " ซองกยูครางออกมาเป็นระยะ

       ผมจูบและไล้ลิ้นไปตามร่างกายส่วนต่างๆของซองกยู

        " ซี้ดดด ไม่ไหวแล้วว่ะ " ซองกยูคราง

        " อื้อออ อ๊ะ อือ ... อื้อ " ซองกยูถอดกางเกงผม

           ...ผมเตรียมใจรับความเจ็บปวด เขาสอดแก่นกลางกายชายเข้ามา

        " อ๊า..เจ็ บ บ " ผมปิดตาแน่น มันเจ็บและจุกจริงๆนะ

          ...ซองกยูเริ่มขยับสะโพกเข้าออกช้า แต่ด้วยความเสียวซ่านทำให้ช้าได้ไม่นาน ซองกยูร่อนสะโพกกระแทกเข้ามาที่ผมอย่างรัว เร็ว ลึก และแรง จนผมต้องปิดตากับความเสียวซ่าน

          ...ซองกยูกระแทกหนักและช้าลง จากนั้นก็รัวเร็วอีก ทำให้ผมเสียวมาก ที่เดาการเคลื่อนไหวของเขาไม่ถูก

       "อ้า!!!!!"

        ...ซองกยูหมดแรงล้มตัวลงนอนพลางดึงตัวผมเข้าไปกอดแน่น จากนั้นก็หอมแก้มผมอย่างอ่อนโยน

       

       ...ผมรู้สึกเพลียจนหลับไปในที่สุด ผมขอให้มันเป็นแค่ความฝันเท่านั้น ขอให้ไม่ใช่เรื่องจริง ถึงผมจะเผลอตอบสนองความต้องการของเขาไปบ้างก็ตาม(หรอออ?)...

Myungyeol X'pensive P.3

           ...ระหว่างการเดินทางที่ยาวนานมั้ยก็ไม่นะ(?) แต่ซองยอลรู้สึกว่ามันนาน ยังไงก็ตามเขาก็ไม่อยากให้ถึงงานโรงเรียนเร็วๆ เพราะเขาไม่อยากเจอใครบางคน...

          "เป็นไรป่ะน่ะ?ซองยอล"
          อูฮยอนที่เห็นเพื่อนนั่งรถมาด้วยกันเงียบไม่พูดไม่จาจึงถามขึ้น
          "อ่อ เปล่าหรอก"
          ถึงอูฮยอนจะได้ยินคำตอบแบบนั้น เขาก็รู้อยู่ดีว่าที่ซองยอลเงียบน่ะเพราะอะไร

          ครืดดดด ครืดดดด ครืดดดด~
          เสียงมือถือของอูฮยอนสั่นภายใต้กางเกงตัวหรู เขาล่วงกระเป๋าเพื่อหยิบโทรศัพท์ดูว่าใครโทรมา แต่ก็ต้องเอาเก็บเข้าไปเหมือนเดิมเพราะเขาไม่อยากจะรับสาย...
          "ไมไม่รับอ่ะ?" ซองยอลถาม
          "เอ่อ เบอร์ไม่คุ้นน่ะ ^.^"
          "อย่าคิดว่าฉันไม่รุสิอูฮยอน ฉันเพื่อนนายนะ - -"
          "เฮ้อ~ ไม่รู้ว่าพี่เขาจะอะไรกับฉันนักหนา เซ็ง"
          "แกก็บอกพี่เขาดิ ว่าแกแค่เล่นเกมส์กับเพื่อนแล้วแกแพ้แกเลยต้องทำแบบนั้นอ่ะ"
          "ฉันบอกไปแล้ว ไม่รู้ว่าพี่แกจะมาคิดอะไรจริงๆจังๆแบบนี้นี่หว่า ฉันไม่น่าเล่นกับพวกมันเลยจริงๆ"
          "เดี๋ยวพอถึงโรงเรียนแกก็ต้องเจอกันอยู่ดี จะว่าไปพี่เขาก็เป็นถึงบอยแบนด์โรงเรียนเชียวนะ แกจะไม่ลองงงงง~..."ซองยอลแกล้งงทำเสียงล้อเล่น
          "เฮ้ยหยุดนะเว้ย ทำมาเป็นพูดแต่เรื่องของฉัน แล้วเรื่องของแกกะแอลตอนอยู่บนห้องล่ะ ไมไม่พูดถึงบ้าง หา!!!" อูฮยอนเริ่มโมโหจากที่โดนล้อนิดๆ
         "0.0?" ซองยอลทำหน้าสงสัย
         "...ไมทำหน้างั้น?"อูฮยอนถาม
         "แกรู้ได้ยังไงอูฮยอน ว่าแอลมันมาหาฉันที่ห้อง? - - บอกมาซะดีๆ หรือว่า..."
         "กะ..กะ..ก็ ไม่มีไรซะหน่อย แค่เดาเรื่อยเปื่อยเอง >< "
         "ฉันไม่เชื่อว่ะ บอกมาตามตรง!"ซองยอลเริ่มโมโหเองบ้าง
         "..."
         "เดี๋ยวนี้!!!"
         "ก็แอลขอร้องไว้อ่ะ >0<"
         "0o0 ??"
         "เขาบอกฉันแค่ว่าให้พาเขาเข้าห้องนาย แค่นั้น...ฉันทำแค่นั้นจริงๆนะ T/\T"
         "แล้วนายก็ทำงั้นเรอะ!"
         "แล้วเขาทำอะไรให้นายเล่า นายถึงต้องโมโหขนาดเนี่ย -0-"
         "เอ่อออ...ก็...จะ..."
         "?"
         "จะทำไรก็ช่างเฮอะ เอาเป็นว่าไม่ได้ทำก็แล้วกัน"
         "-0-"
         "ถึงแล้ว ไปเฮอะ -*-"


         ...โรงเรียนโคเลีย...
             ซองยอลและอูฮยอนเดินเข้ามาในโรงเรียนแล้ว วันนี้คนในโรงเรียนทั้งศิษย์เก่าที่เป็นหลักสำคัญของงานและศิษย์ปัจจุบันที่มาช่วยงาน ศิษย์ปัจจุบันโรงเรียนนี้ส่วนใหญ่จะรู้จักรุ่นพี่ทุกคน เรียกได้ว่าเป็นแฟนคลับเลยล่ะ เพราะเด็กโรงเรียนนี้เกือบทุกคนค่อนข้างหน้าตาดีเอามากๆ ซองยอลและอูฮยอนเองก็มีแฟนคลับค่อนข้างเยอะเลยทีเดียว แต่คนที่มีเยอะที่สุดในโรงเรียนเห็นทีจะเป็นมยองซู เพราะเขาเป็นคนที่ทั้งหล่อ รวย และฉลาดเอามากๆ คือเค้าได้ข้ามชั้นเรียนมาหนึ่งขั้นทำให้เค้ามีอายุน้อยกว่าเพื่อนในห้องประมาณ1-2ปีได้ แถมเขายังมีภาพลักษณ์เย็นชาหาตัวจับยาก แต่บางครั้งเขาก็น่ารักซะจนภารโรงยังน้ำลายไหลได้เลยล่ะ

            "พี่ซองยอลค่ะ^^ ขะ..ขอถ่ายรูปหน่อยได้มั้ยค่ะ อิิอิ?"
            "ได้สิครับผม^^ น้องคือ แก้ม นักเรียนแลกเปลี่ยนจากไทยที่โดนเพื่อนที่ไทยแกล้งเปลี่ยนประเทศที่จะมาเรียนจากอเมริกาเป็นเกาหลีรึป่าวครับ?"
            "เอ่ออออ ค่ะ เพื่อนมันชื่อเซนอ่ะค่ะ มันแกล้งหนู แต่ก็ไม่เป็นอะไรค่ะ อภัยให้ได้เพราะมันหน้าตาดี^^"
            "ดีแล้วครับ รักกันไว้ เวลาน้องมีปัญหาเรื่องเงินจะได้ยืมเซนได้ไงครับ^^ พี่ขอตัวนะครับ"
           ...พอถ่ายรูปกับแฟนคลับตัวกระจ้อยร้อยเสร็จทั้งสองก็แยกตัวออกมาหาโต๊ะนั่ง


           "ซองยอล!! อูฮยอน ทางนี้ๆๆ"
          โฮย่า เพื่อนร่วมชั้นของทั้งคู่โบกมือเรียก พอซองยอลหันไปมองที่โต๊ะก็เห็นว่าไม่ได้มีแค่โฮย่าที่นั่งอยู่ที่โต๊ะ มยองซูก็นั่งอยู่ด้วยแล้ว ซองยอลเดินไปนั่งที่โต๊ะโดยไม่มองหน้ามยองซูเลยแม้แต่น้อย

          "โต๊ะพวกนี้บริษัทอะไรเป็นสปอนเซอร์ว่ะ แม่ง ดูดิ มันโยกเยกอ่ะ โฮย่าาาาาาา -0-"อูฮยอนนั่งแล้วพิจารณาโต๊ะอยู่นานจึงถามขึ้น
          "หรอว่ะ แป๊ปนึงเดี๋ยวจัดการให้ ...น้องๆๆ น้องครับโต๊ะมันโยกอ่ะ ช่วยดูให้ที" หลังจากที่รับคำของอูฮยอน โฮย่าเรียกบ๋อยที่มาคอยเสิร์ฟเครื่องให้มาดูโต๊ะทันที
          "ครับๆ เดี๋ยวผมตามช่างให้ สักครู่ครับ"


          ...5 นาทีผ่านไป...


         "เดี๋ยวฉันมานะทุกคน"
         "ไปไหนอ่ะอูฮยอน"ซองยอลถาม
         "เ้ข้าห้องน้ำหน่อยน่ะ"
       


          "โต๊ะมีปัญหาหรอครับ หลีกผมดูหน่อยนะครับ"
          "..."โฮย่ามองหน้าช่างซ้อมโต๊ะอยู่นาน
          "เอ่อ...จะให้ผมซ้อมให้มั้ยครับเนี่ย? - -"
          "นายชื่อไรหรอ?" โฮย่ายังคงมองหน้าหนุ่มน้อยฟันล้ำหน้าอยู่นิ่งๆ
          "ดงอูครับ"
          "ฉันโฮย่านะ ดงอู"
          "ครับ"
          "..."
          "ขอผมซ้อมโต๊ะหน่อยฮะ -.- "
          "อ่อ ดะ..ได้ ได้สิ แฮะๆๆ"
       

          ...ห้องน้ำ...
          "นึกว่าจะไม่มาซะแล้วอูฮยอน^^"
          "ตาก็มีอยู่แค่นั้น อย่ายิ้มเลยฮะ ผมจะมองไม่เห็นตาพี่อยู่แล้ว - -"
          "-0- เจ็บ"
          "พี่มีอะไรครับ"
          "ก็แค่อยากเจอนายนี่หว่า +.+ "
          "ผมก็บอกพี่ไปแล้วนี่ครับว่าเรื่องตอนนั้นมัน..."
          "ฉันรู้...แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนกันนะ ความรู้สึกน่ะ" ซองกยู รุ่นพี่ที่โรงเรียนเดียวกับอูฮยอนทำหน้าเศร้าๆ
          "แล้วพี่..."
           ก่อนที่อูฮยอนจะพูดจบ ก็มีคนเข้ามาขัดซะก่อน
          "เอ่อ ขอโทษนะครับ"
          "ว่าไงซองจง"
          "แม่ครัวที่บ้านบอกว่าแก๊สหมดฮ่ะ ให้ซื้อกี่ตันครับ"
          "3 ก็พอ"
          "ครับ"
          "ขอโทษทีนะ นั้นคนรับใช้บ้านฉันเอง"
          "ไม่เป็นไรฮะ ผมไปนะ"
          "นายจะรีบไปไหนนักหนาห้ะ! อูฮยอน..."
          "ละ..แล้วจะทำไมล่ะ โอ้ย!! ปล่อยนะ"

Myungyeol X'pensive P.2

                ระหว่างที่ซองยอลกำลังอาบน้ำอยู่นั่น อูฮยอนได้เริ่มทำำแผนการบางอย่างตามที่มยองซูได้ขอร้องไว้
           ในเมื่ออูฮยอนเป็นคนขี้เล่นอยู่แล้ว เขาจึงทำตาม...
       
            "อูฮยอนอ่า..อ้าว! ไปไหนซะละ 0.-?"
            พอซองยอลออกมาจากห้องน้ำแล้วไม่พบอูฮยอนเขาก็ไม่ได้เอะใจอะไร
            เขาคิดว่าอูฮยอนคงลงไปรอข้างล่างแล้ว...
       
             ซองยอลกำลังจะแต่งตัว หารู้ไม่ว่ามีคนๆนึงกำลังด้อมมองอยู่ในที่ๆซองยอลไม่อาจเห็นได้เร็วนี้ เขาคนนั้นเห็นทุกๆการกระทำของซองยอลจนเกือบหลุดขำด้วยความเขินบ้างอะไรบ้าง...
เขาเห็นตั้งแต่ซองยอลดึงปมเชือกชุดคลุมอาบน้ำ ชุดคลุมอาบน้ำค่อยหลุดออกจากตัวของซองยอล จนหล่นลงพื้น     เขาได้เห็นเรือนร่างอันน่าแตะต้อง(?)ของซองยอล
เขาคิดว่าซองยอลทั้งขาว เนียน น่าจับไปทุกสัดส่วนของร่างกายที่ไม่มีอะไรปกปิดอยู่เลย ...

             เมื่อซองยอลทาแป้งทาครีมเพื่อบำรุงผิวอยู่สักพักจนเสร็จ เขาก็เดินมุ่งตรงมาที่ตู้เสื้อผ้าหลังใหญ่ในห้องนอนของเขา...
             ทำให้คนที่สิงอยู่ในตู้เสื้อผ้าตอนนี้เริ่มหวั่นใจขึ้นมาเล็กน้อย
แต่ทำไงได้ล่ะก็มันเป็นแผนของเขาเองนี่'คิมมยองซู'...
            ซองยอลเดินมายังตู้เสื้อผ้าของเขา หลังจากนั้นก็เปิดประตูตู้ทั้งสองบานออก พร้อมกับพบว่า!!!... มีใครคนนึงอยู่ในนั้น
            และจ้องมองเขาด้วยสายตาหื่นกาม...

            "ย้ากกกกกกก >0< เฮ้ยแอล!!! นายมาอยู่ที่นี่ได้ไง?!?!"
            ซองยอลตกใจมาก และยิ่งตกใจเข้าไปใหญ่ที่รู้ว่ามยองซูมาอยู่ในตู้เสื้อผ้าของเขาและคงได้เห็นอะไรดีๆอยู่นานสองนาน เพราะเห็นได้จากสีหน้าท่าทางอาการของผู้สิงตู้อย่างมยองซู

           "อื้มมมม...เื่มื่อยจังแฮะ -0- "
            แอลไม่ได้มีท่าทางเดือดเนื้อร้อนใจเลยแม้แต่นิดเดียว แต่กลับบิดขี้เกียจ เพราะอยู่ในตู้นี้มานาน
           "...><*"
           "โอ๊ะๆๆ!! ดูนายสิซองยอล นายมันช่างงงงงง...~"
           หลังจากบิดขี้เกียจเสร็จแอลก็หันมาสนใจหนุ่มน้อยผู้น่ารักทันที หลังจากที่เขาแซวซองยอลไปเมื่อครู่ทำให้ซองยอลนึกขึ้นได้ว่าตัวเองอยู่ในสภาพไหน แต่...ถ้าจะมาปิดเอาตอนนี้คงไม่ทันแล้วแหละ

           "เฮ้ยยยยยย!!!!!!!!!!!"
           ซองยอลถึงกับทำอะไรไม่ถูก มองซ้ายมองขวาแล้วเขาก็กระโดดขึ้นเตียงแล้วเอาผ้าห่มนวมผืนใหญ่ปิดเรือนร่างขาวเนียนททันที

           "ฉันเห็นหมดทุกอย่างแล้วล่ะยอลลี่ ฮ่าๆๆๆ นายไม่ต้องทำหน้าตื่นขนาดนั้นก็ได้ อิอิ กำไรของฉันแท้ๆเลยวันนี้ ฮ่าๆๆๆ"
           มยองซูหัวเราะอย่างผู้ที่อยู่เหนือกว่า เขาคิดว่าเขากำลังมีความสุขโดยไม่รู้ตัวอยู่...
           เขาเดินสำรวจไปรอบๆห้อง เดินวนเวียนไปมาอยู๋ไม่กี่นาที ในขณะที่ซองยอลกำลังหมกตัวเองอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา...

            "นายเข้ามาได้ไงว่ะ!! ออกไปนะเฟ้ยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"
            ซองยอลไม่รู้จะทำยังไง รุกมาไล่ก็ทำไม่ได้เพราะตัวเองไม่ได้อยู่ในสภาพที่สมบูรณ์ จึงทำได้แค่ตะโกนไล่ปาวๆเท่านั้น

            "จะตะโกนทำไม อย่าดังไปสิ จุจุ" แอลสั่ง

            "จะตะโกนโว้ยยยยยย ใครก็ได้มาเอาไอ้บ้านี่ออกไปจากห้องฉันที!!!!!!!"
            ซองยอลไม่เชื่อฟังคำของมยองซูแต่อย่างใด เขาตะโกนเพื่อเอาชนะจนแอลคิมคิดอะไรสนุกๆออก

           "ฉันบอกนายว่าอย่างดังใช่มั้ย!?! นายยังจะทำมันอีกนะ ดี! ฉันจะลงโทษนาย ตามวิธีของฉัน!"    มยองซูยื่นคำขาด พร้อมกับเดินย่างสามขุมช้าๆเนิบๆไปหาซฮงยอลที่เตียง

          "เฮ้ย นายจะทำไรน่ะ อย่าเข้ามาน่ะ ออกไป!! เฮ้ยยยย ย้าาากก อ๊ะ!! -0- "
       
         ซองยอลเห็นอย่างนั้นก็เริ่มกลัว แต่ก็ไม่สามารถห้ามมยองซูได้ จนมยองซูเดินมาถึงปลายเตียงของซองยอลแล้วกระโดดขึ้นเตียง ก่อนจะยิ้มมุมปากเล็กน้อยด้วยความสะใจ และเขาก็พาตัวเองมานั่งคร่อมร่างของซองยอลที่มีเพียงผ้าห่มกลั้นไว้เท่านั้น!
     
          "นิ่มดีแฮะ ^O^"
          มยองซูเริ่มทำตัวโยกเยกเด้งดึ้งทั้งๆที่เขายังนั่งคร่อมอยู่บนตัวของซองยอล จนทำให้ซองยอลหน้าแดงไปทั่วชั่วขณะ มยองซูสะใจเล็กน้อย

         "เฮ้ย!!! ลงไปนะ!!!!!"
         ซองยอลพูดเท่าไรคนข้างบนก็ใช่ว่าจะฟัง เขาจึงพยายามดันตัวเองให้ลุกนั่งขึ้นได้ เผื่อว่าแอลจะลงไปจากตัวของเขาได้

        "นี่นายลงไปได้แล้วว้อยยยย -0-**"
        ซองยอลบ่นขณะพยามยันตัวเองให้นั่งได้

        ...แต่หารู้ไม่ว่าคนข้างบนน่ะ เมื่อเห็นการกระทำของคนข้างล่างอย่างซองยอลแล้ว ด้วยความที่เขาเองก็ค่อนข้างโชกโชนและช่ำชอง เขาจึง...

        "นี่นาย...อุ๊บ :'x"
        ถ้อยคำของซฮงยอลที่จะพูดออกมาในตอนแรกหายลงกลับไปในลำคอเพราะแรงจูบที่หนักหน่วงของมยองซู ลิ้นช่ำชองของแอลดุนดันอยู่ในปากนุ่มๆของซองยอลอย่างร้อนรุ่ม ทว่าไม่นานก็ค่อยๆกลายเป็นอ่อนหวานในที่สุด...

         "หึหึ!! คงยังไม่ลืมเรื่องตอนนั้นสินะ ซองยอล..."
        พูดจบมยองซูก็เดินออกจากห้องไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งให้ซองยอลนั่งจับปากตัวเอง แล้วเวิ่นกับตัวเองว่า'จูบแรกก็มยองซู จูบสองก็...นายอีกแล้วหรอ' อยู่อย่างนั้น
        ส่วนทางด้านแอลเองก็ใจเต้นไม่แพ้กัน เขากลับมาคิดใหม่กับการกระทำของตัวเองอีกทีว่ามันถูกรึป่าว แต่คิดไปคิดมาเขาคิดว่า'เขาอยากทำมันอีกครั้งกับซองยอล'...

Myungyeol X'pensive! P.1

         ...ณ คฤหาสน์คิม...

          

          วันนี้ ที่คฤหาสน์คิมได้มีงานเลี้ยงตอนรับลูกชายหัวแก้วหัวแหวน"คิมมยองซู"ที่เพิ่งกลับมาจากการเรียนต่อเมืองนอกตั้งแต่อายุ 15 ปีที่ประเทศไทย ซึ่งวันนี้เข้าก็ได้กลับมาแล้ว บรรดาเหล่าเพื่อนพ้องและสาวๆที่คลั่งไคล้เขาเพราะความหน้าตาดีตอนสมัยมัธยม และญาติๆ เพื่อนๆของเจ้าสัวคิม ที่มาร่วมงานเลี้ยงฉลองต้อนรับกลับประเทศเกาหลี

         "เอาละครับทุกท่าน ต่อไปนี้ผมก็จะขอเชิญหนุ่มหล่อว่าที่ผู้บริหารของเรานะครับ คุณ คิมมยองซู!!"เมื่อพิธีกรที่จ้างมาเพื่อการนี้พูดจบ ทุกคนก็ต่างให้ความสนใจกับผู้ที่ห่างหายไปนานเป็น 10 ปี และเมื่อเขาปรากฏตัวให้ประจักษ์ต่อสายตา่ ทุกคนก็ต่างพากันอึ้งด้วยความหล่อมหาศาลของเขานั่นเอง 

         ...แต่ไม่ว่าคนอื่นเขาจะอึ้งทึ้งกรี๊ดในความหล่อของมยองซูขนาดไหน ก็มีอยู่หนึ่งคนที่ความคิดของเขาขัดแย้งกับคนอื่นในขณะนี้...

         "นี่ซองยอลอ่า นายยังไม่เลิกเกลียดมยองซูเขาอีกหรอ" 'นัมอูฮยอน'เพืิ่อนซี้ของ'ลีซองยอล'ถามขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าและท่าทางของเพื่อนคนสนิท

         "มันเคยทำอะไรฉันไว้ ฉันไม่ลืมง่ายๆหรอกอูฮยอน!!"สายตายเครียดแค้นของซองยอล ทำให้อูฮยอนเกือยจะหลุดขำด้วยความฮา เพราะเหตุการณ์ตอนม.3เกี่ยวกับมยองซูและซองยอล เขาก็อยู่มนเหตุการณ์ครั้งนั้นด้วย

         

         ...เมื่อ 10 ปีก่อน...

         "นี่มยองซู นายเอาอมยิ้มฉันไปซ้อนที่ไหน บอกมาเดี๋ยวนี้นะ!!!"ซองยอลโวยวาย

         "ป๊าวววว!~"

         "นายเสียงสูง!! บอกมาเลยนะ!!" เป็นเวลานานเหมือนกันทีี่เกิดศึกแย่งอมยิ้มระหว่างมยองซูและซองยอล

         "นายอยากรู้หรอ?"มยองซูถาม

         "เออ! บอกมาเลยนะ!!" 

         "ตามมาดิ..." มยองซูลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องไปตามทางเดินหลังโรงเรียน แล้วซองยอลก็วิ่งตามออกไปด้วย โดยไม่ลืมกำชับอูฮยอนว่าให้ตามมาด้วยอีกคน

         

         "ไหนอ่ะ?!!~" ซองยอลถาม

         "นายอยากกินมากเลยหรอ?"

         "เออสิวะ แต่นั่นมันของฉันนะโว้ย ยังจะมาถามอีกว่าอยากกินรึป่าว -0-"

         "อาทิตย์หน้าฉันจะไปเรียนต่อที่ประเทศไทย" 

         "ไม่รู้ ไม่สน จะเอาอมยิ้ม -.-"

         "แต่ฉันจะไปเรียนที่นั่นจนจบเลยนะ ตั้ง 10 ปีะแหน่ะ"

         "เออเรื่องของนาย อมยิ้มฉันละว้อยยย?"

         "นี่! หยุดเรื่องอมยิ้มซักทีเถอะ"มยองซูเริ่มโมโหบ้าง

         "โว้ยยยยบอกแล้วไงว่าไม่สน เอาอมยิ้มฉันคืนมาาาาาาาา!!!"ซองยอลยังคงโวยวาย ในขณะที่อูฮยอนก็ยังคงยืนดูทั้งคู่ทะเลาะกันห่างๆอย่างปวดฉี่(?)

         "เฮ้ย!! อยากกินนักใช่มั้ย ได้เลยซองยอล!" ว่าแล้ว...มยองซูก็เอาอมยิ้ม(ที่ขโมยซองยอลมา)แกะซฮงออกแล้วอมใส่ปากตัวเอง แล้วใช้ฟันของเค้ากัดลูกอมจนก้านพลาสติกหลุดออก 

         "ย้ากกกก!!!!!! นี่ไอ้แอลลลลล แกกินของฉันทำไม!?!" ด้วยความที่หึงหวงของกินจนออกนอกหน้านอกตาทำให้ซองยอลร้องย้ากออกมาด้วยความขุ่นเคืองใจ

          ซองยอลเดินเข้าไปใกล้แอลแล้วก็ใช้มืองัดปากของแอล หวังว่าจะทำให้ลูกอมนั้นออกมาจากเขา

         "นายอยากกินมากเลยสินะ ซองยอล"แอลพูดออก หลังจากที่คิดอะไรสนุกๆออก

         

         ...ทันใดนั้นแอลก็จับคางของซองยอลให้เชิดขึ้นแล้วประทับริมฝีปากลงบนปากนุ่มๆของซองยอลทันที และพยายามใช้ลิ้นดุนลูกอมในปากเขาให้เข้าไปในปากของซองยอลจนสำเร็จ จากนั้นจึงผละริมฝีปากออก...

          "ไง? จูบแรกหรอ ถึงว่าแข็งเป็นฟองน้ำเลย 5555+ เอ๊ะ! ฟองน้ำไม่แข็งนี่นา แต่ว่า นุ่ม~ นิ่ม~ ^O^"

 แอลเยาะเย้ยซองยอลอย่างสะใจ

          "ไอ้ ไอ้ ไอ้ ย้ากกกกกกก!!! แกมัน..."

          "มันส์มากมั้ยล่ะซองยอล? ^^"

          "อย่ามากวน!! ฝากไว้ก่อนเถอะมยองซู!!!!!!!!" ซองยอลพูดไว้แค่นั้นด้วยความที่หน้าแดงเพราะอายหรือโกรธก็ไม่แน่ใจ 

           "ขำอะไรอูฮยอน!~??"

           "5555+ คนเราทุกคนยังคงจำจูบแรกได้สินะ คิกๆๆ"อูฮยอนแซวเพื่อนไม่เลิก

           "พอได้ล่ะ หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ!!! ฉันไม่อยากฟังโว้ยยย!!!!!!!!!!!" ด้วยความที่ซองยอลตะโกนดังเกินไปทำให้แขกในงานรวมทั้งมยองซูหันมามองกันเป็นจุดเดียว

          "เอ่อออ ขอโทษครับๆ"พอตัวเองรู้ตัวก็รีบขอโทษเป็นการใหญ่  พอๆกับจังหวะที่ทั้งมยองซูและซองยอลป๊ะสายตากันพอดี ซองยอลเริ่มหน้าแดงอีกครั้ง เขาจึงวิ่งออกไปจากคฤหาสน์หลังสวยนั้น โดยมีอูฮยอนวิ่งตามมาอีกเช่นเคย

     

          "แยกกันตรงนี้นะอูฮยอน"ซองยอลบอกหลังจากที่ถึงคฤหาสน์ของเขาแล้ว

          "อื้มมม อ่อ! ซองยอล พรุ่งนี้นายอย่าลืมล่ะ เรามีนัดกันที่งานศิษย์เก่าโรงเรียนนะ"

          "อ่อ เรื่องนั้นฉันไม่ลืมหรอก"

          ...ซองยอลทำกิจธุระของตัวเองเสร็จก็เตรียมตัวเข้านอน แต่เขาก็ดันนึกถึงหน้าของมยองซูที่สบตากับเขาบนเวทีอยู่ได้ 'เอาแล้วไงซองยอล ใจนายเต้นอีกแล้วนะ!'เขานึกในใจ...

          ...วันรุ่งขึ้น...ณ คฤหาสน์ลี...
          "คุณชายค่ะ คุณชาย มีแขกมาขอพบค่ะ คุณชายค่ะๆๆ" สาวใช้วัยละอ่อนลีซองจงรีบวิ่งขึ้นไปปลุกคุณชายของบ้านลีซองยอลทันทีที่มีแขกผู้มาเยือน
          "ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมไปปลุกเขาเองก็ได้"อูฮยอนเดินขึ้นบันไดคฤหาสน์ไปอย่างใจเย็น แล้วเปิดประตูเข้าห้องของซองยอลไป
          "ซองยอลอา ซองยอลตื่นเฮอะ เดี๋ยวไม่ทันงานโรงเรียนนะ"
          "ฮ้าวววว -0- ฉันยังง่วงอยู่เลย"
          พอซองยอลตื่นขึ้นมาก็ทำหน้าตาได้งัวเงียมาก อูฮยอนจึงบอกให้ไปอาบน้ำ ส่วนอูฮยอนน่ะเหรอ
          "มยองซูอ่า ซองยอลอาบน้ำแล้วนะ นายอยู่ไหนแล้ว" อูฮยอนต่อโทรศัพท์คุยกับมยองซูทันที
          "นี่อูฮยอน ฉันขออะไรอีกซักอย่างดิ อย่างสุดท้ายแล้วนะ นะๆๆๆๆ"
          "อะไรอ่ะ?-0-"
     
***ตามตอนที่ 2 นะคะ***